Op 23 juli organiseerde KIYO in Bujumbura een workshop over de professionele integratie van jongeren met een handicap. Bijna 60 mensen uit verschillende sectoren, waaronder vertegenwoordigers van lokale en nationale besturen, grote Burundese bedrijven, ondernemersverenigingen en andere ngo's die geïnteresseerd zijn in het onderwerp, bespraken hoe jongeren met een handicap te integreren in professionele opleidingen.

De openingstoespraak van de Belgische ambassadeur, Bernard Quintin, en vervolgens die van de ambassadeur van de Europese Unie, Wolfram Vetter, brachten beide het belang van de integratie van mensen met een handicap voor de sociaal-economische ontwikkeling van Burundi in herinnering. Ze deelden daarbij ook hun eigen inzet op dit gebied. Vervolgens presenteerde KIYO verschillende perceptiemodellen t.a.v. handicaps, alsook het wettelijk kader hierrond en de link met armoede.

 

 

In een tweede stap gaf KIYO praktisch advies aan ondernemers en managers van beroepsopleidingen om mensen met een handicap in hun activiteiten te integreren. Hiertoe werd met name aanbevolen om een ​​tweeledige aanpak te volgen: enerzijds inzetten op "disability mainstreaming", waarbij de integratie van mensen met een handicap als transversaal thema in alle programma's wordt toegepast. Anderzijds wordt ook aanbevolen om in te zetten op specifieke acties die zich richten tot de mensen met een handicap, om hen in staat te stellen deel te nemen aan deze programma's op een gelijkwaardige manier.

Deze workshop werd versterkt door getuigenissen van twee jonge mensen die bij het project betrokken waren.

Noé, 24, liep op jonge leeftijd een zware blessure aan het rechterbeen op bij het voetbal. Doordat deze niet voldoende werd behandeld zijn de gevolgen hiervan blijven geworden. Dankzij het project werd hij opgeleid tot lasser. Hij legde uit dat hij nu "kan leven net als andere mensen en zelf in staat is in zijn levensonderhoud te voorzien. Nu kan hij zijn eigen atelier starten en anderen helpen."

Jacqueline, 19, leed als baby aan een ziekte waardoor ze haar gehoor verloor. Ze was doofstom, leerde nooit communiceren en was altijd geïsoleerd van de wereld. Haar dagen waren leeg. Ze is nu opgeleid tot bakker en heeft daardoor een baan gevonden. Dit stelt haar niet alleen in staat om een inkomen te hebben en bij te dragen aan haar gezin, maar ze legt ook uit dat "ze nu een volwaardig leven heeft met een job waar ze van houdt en verrijkende interacties met de mensen om haar heen."